Blog

Hier deel ik mijn eigen ervaringen, inzichten en visies. Het is heel persoonlijk, ik geef me bloot omdat ik hoop dat jij er iets aan hebt.

Leven we in een spel?

Super MarioEr wordt weleens gezegd dat het leven op aarde een spel is. Na mijn ayahuasca reizen en een inkijkje in de werking van het universum denk ik ook echt dat dit zo is. Het spel is echter zo realistisch dat het onze werkelijkheid is.

Wij zijn een soort Super Mario maar met een bewustzijn. We kunnen onszelf ervaren en steeds groeien, iets dat Super Mario in het computerspel niet kan. Die begint na zijn dood altijd weer op level 1. Maar jij als mens leert door Mario’s ervaring en komt dus steeds verder in het leven. Zo leert jouw hogere zelf ook van jou en jouw ervaringen.

Het leven op deze wereld werkt dus eigenlijk als een enorm computerspel. Daarin is alles al gebeurd en zijn alle uitkomsten bekend, omdat de programmeur (= universum / jouw God) het zo heeft bedacht. Alles vind gek genoeg in het nu plaats. Tijd is een illusie.

Ik zal het proberen uit te leggen, maar het is eigenlijk niet te bevatten met ons beperkte bewustzijn. Of Mario nu links, rechts, naar boven of naar beneden gaat in het spel, alle uitkomsten van zijn daden zijn al vastgelegd op de harde schijf van de computer. Alles is dus eigenlijk al gebeurd, het hoeft alleen nog maar ervaren te worden. Zo is het ook op deze wereld. Alle mogelijkheden en alle uitkomsten zijn al bekend in het universum. De grootsheid van het spel op aarde zit hem in het feit dat we hier met 7 miljard spelers zijn. En dat iedere individuele keuze invloed heeft op het hele spel en dus de uitkomsten. Hoe groot of klein jouw rol ook is, je draagt bij aan het spel, het bewustzijn op deze wereld.

En wat gebeurd er dan als we dood gaan, of als door een apocalyps de mensheid wordt weggevaagd? Niets! Dan beginnen we weer een nieuw spel. We blijven groeien en halen steeds hogere levels.

Speel dus vooral mee in dit spel en neem het leven niet te serieus. Wees geen schaakstuk dat bang is om ooit een zet te doen. Aan de zijlijn toekijken en niet meespelen kan natuurlijk wel (en veel mensen doen dat), maar dan wordt het spel, waar je toch deel van uitmaakt, door de andere spelers gespeeld en bepaald. Dan krijg je het gevoel dat alles je overkomt of dat het aan anderen ligt (wat ergens dus ook waar is).

Het grappige is, is dat we puur worden geboren. Als kind doen we niets anders dan spelen. Spelenderwijs leren we en groeien we in bewustzijn. Bij de meesten komt er echter een punt dat we stoppen met spelen en we alles serieus nemen. We gaan nadenken over wat anderen er wel niet van zullen vinden, of allerlei andere angsten die ons weerhouden. Er kan je eigenlijk niets gebeuren, dus zullen we samen spelen, ervaren en groeien?

 

 

Schrijf een reactie.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mijn transformatie

Vrienden en familie weten dat ik nooit lang hetzelfde doe. Van Sales Manager in de logistiek naar eigen bedrijf in zeiljachten …

Burn-out is eigenlijk zielsarmoede

We zien het allemaal in onze naaste omgeving, het aantal mensen met een burn-out neemt in rap tempo toe. Meestal werk en …

Leven we in een spel?

Er wordt weleens gezegd dat het leven op aarde een spel is. Na mijn ayahuasca reizen en een inkijkje in de werking van het …